• slide
  • slide2
  • slide3
  • slide1

ΟΜΙΛΙΑ 

ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΔΑΚΗ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΕΦΕΤΩΝ

ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ 

ΣΤΗΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ 28-2-2015

Κυρίες και Κύριοι 

Σας καλωσορίζω και σας ευχαριστώ από καρδιάς για τη σημερινή παρουσία σας.  

Κρίσιμα  προβλήματα  στο χώρο της δικαιοσύνης  εξακολουθούν  να είναι  επώδυνα ανοικτά  και πιεστικά. Παρά τα βήματα  που έγιναν,  δεν λύθηκαν  πολλά από τα  βασικά προβλήματα   που  συνθέτουν ένα αναποτελεσματικό   σύστημα δικαιοσύνης,  το οποίο  αντανακλά στον   δικαζόμενο πολίτη. 

Κυρίαρχο στοιχείο, η απουσία σχεδίου εκσυχρονισμού και οργάνωσης  της Δικαιοσύνης. Η καθυστέρηση απονομής της Δικαιοσύνης, η έλλειψη  αξιοπρεπούς στέγασης  των δικαστηρίων, οι  τραγικές ελλείψεις  σε  δικαστικούς υπαλλήλους, και  σε μηχανοργάνωση, δεν χρειάζονται μεγάλες αναλύσει. Το έχουμε κάνει πολλές φορές τα τελευταία χρόνια Αρκεί η απλή παρατήρηση των περιπτώσεων που μας προσφέρονται  στην καθημερινότητα  της λειτουργίας των δικαστηρίων. 

Με την ελληνική Δικαιοσύνη να βρίσκεται στα όρια της αρνησιδικίας, και τα δικαστήρια  να ασφυκτιούν  κάτω από όγκους δικογραφιών, με μέσα διαχείρισης του περασμένου αιώνα, προκαλεί τουλάχιστον απορία πως, παρά το γεγονός ότι  η αποτελεσματική  λειτουργία των δικαστικών υπηρεσιών έχει  μπεί  στο λεξιλόγιο του  επίσημου πολιτικού λόγου εδώ και χρόνια, αλλά και σε ευρωπαϊκό  επίπεδο  αποδίδεται ιδιαίτερη σημασία  στην αποτελεσματικότητα  του εθνικού δικαστικού συστήματος, οι προϋποθέσεις που την συνοδεύουν, αποτελούν ακόμη αναπάντητες προκλήσεις για την χώρα μας.

Αν  ληφθεί υπόψη  ότι στον προϋπολογισμό του 2015 έχουν  προϋπολογιστεί 561 εκ. ευρώ  για το υπουργείο  Δικαιοσύνης, ποσό που  αντιστοιχεί  στο  0,36% του  προϋπολογισμού,  είναι  ενδιαφέρον  να   εξεταστεί  το κατά πόσον, τα τρέχοντα επίπεδα χρηματοδότησης και οι προτεραιότητες κατανομής των κονδυλίων, ανταποκρίνονται  στον  ζωτικής σημασίας   ρόλο που   αποδίδεται  και από την Ευρωπαϊκή  Επιτροπή  στο δικαστικό μας σύστημα για την  οικονομία, τη βελτίωση του επενδυτικού κλίματος και την επάνοδο στην ανάπτυξη. 

Πράγματι κύριε υπουργέ  της Δικαιοσύνης, «στο πλαίσιο  της τρέχουσας  δυσμενούς για την χώρα μας  συγκυρίας ,  η δικαιοσύνη παραμερίζεται προς όφελος των αποτελεσματικών διαχειρίσεων Και  το δικαστήριο από καθεστώς και δεδομένο τρέπεται σε αγαθό εν ανεπαρκεία. Οι μηχανισμοί δικαιικής προστασίας  γίνονται απρόσφοροι: δεν προλαβαίνουν, δεν χωρούν, δεν κατορθώνουν»

Φαίνεται πως η ιεράρχηση των προτεραιοτήτων γίνεται με κριτήρια ή και  αντιλήψεις, που αφήνουν τη Δικαιοσύνη  σε δεύτερη μοίρα. 

Η αντιμετώπιση αυτή,  προκαλεί  ερωτηματικά  και  έντονη ανησυχία για την πορεία της δικαιοσύνης  στη  χώρα μας, η οποία βρίσκεται σε αδυναμία  στην πιο δύσκολη στιγμή  να λειτουργήσει  αποτελεσματικά . 

Αν  όμως σε ένα κράτος δικαίου , ο πολίτης δικαιούται  να απαιτεί και να έχει   αποτελεσματική δικαιοσύνη. Αν η δικαιοσύνη ήταν και παραμένει αναπόσπαστη από τη Δημοκρατία. Αν η  αποτελεσματικότητα του δικαστικού συστήματος είναι και   διακηρύσσεται ως προϋπόθεση για την οικονομική μεταρρύθμιση και ανάπτυξη  στη χώρα μας , τότε, η  υιοθέτηση από την Πολιτεία μας, αλλά και από τους δανειστές της των μέχρι σήμερα  προσεγγίσεων  που αφορούν  τις διαστάσεις του προβλήματος, φαίνεται  ότι   αποτελεί πλέον τακτική υψηλού κινδύνου.

Κυρίες και Κύριοι

Ο σχεδιασμός αξιοπρεπών κτιριακών εγκαταστάσεων, και τα κονδύλια που διαθέτει το κράτος μας για τον εξοπλισμό και την λειτουργία  των δικαστηρίων  σηματοδοτεί και διακηρύσσει την σημασία που   αποδίδει στη Δικαστική Λειτουργία.

Τα  δικαστικά κτίρια στη χώρα μας παρουσιάζουν κατά κανόνα   θλιβερή εικόνα. Αποτελούν ντροπή για την  Δημοκρατία  και τον πολιτισμό μας. Τα περισσότερα από  τα διοικητικά  δικαστήρια , το έχουμε πεί πολλές φορές  , στεγάζονται σε μισθωμένα απαράδεκτα  και επικίνδυνα  διαμερίσματα   πολυκατοικιών χωρίς στοιχειώδεις υποδομές  και ασφάλεια. Στην περιφέρεια μάλιστα χωρίς αίθουσες συνεδριάσεως  και οι  δίκες διεξάγονται σε δικαστικές αίθουσες των πολιτικών δικαστηρίων  που στεγάζονται σε άλλα κτίρια  όπου και  μεταφέρονται οι δικογραφίες  με αυτοκίνητα  .

Αλλά και τα  δικαστήρια   του Πειραιά  εξακολουθούν  να  στεγάζονται σε ακατάλληλα  μισθωμένα κτίρια που επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό  με 1, 1 εκατομμύρια  ευρώ το χρόνο , και τούτο  γιατί η ιστορία  και ο πόλεμος   της   μεταφοράς των δικαστικών  υπηρεσιών  του  Πειραιά  είναι γνωστή.  Για το Διοικητικό Πρωτοδικείο Ηρακλείου πληρώνουμε ενοίκια ενώ έχει παραχωρηθεί  κτίριο  από την κτηματική  υπηρεσία  του Δημοσίου για την   μετεγκατάσταση του. Παρά το γεγονός ότι ο κίνδυνος από την  έλλειψη ασφάλειας των δικαστηρίων  έχει δώσει επαρκή δείγματα  της παρουσίας του,  τα δικαστήρια εξακολουθούν να παραμένουν αφύλακτα 395  είναι τα κενά των δικαστικών υπαλλήλων  Αναλογεί   ένας γραμματέας για 6 δικαστές, όταν  στα   άλλα ευρωπαϊκά κράτη η αντίστοιχη αναλογία  είναι  1 προς 5. Εξαιτίας του αναχρονισμού και της έλλειψης δικαστικών υπαλλήλων δημιουργούνται προβλήματα στη διαχείριση του όγκου των φακέλων της δικογραφίας , στην παρακολούθηση και έλεγχο της πορείας των υποθέσεων, στην δυνατότητα των   δικαστικών  υπαλλήλων να παρεμβαίνουν  εγκαίρως για την ταχύτερη προώθηση των διαδικασιών  καθώς και στην εξυπηρέτηση των διαδίκων και των δικηγόρων. Η ολοκλήρωση του  συστήματος μηχανογράφησης όλου του φάσματος  των υπηρεσιών των δικαστηρίων που έχει ήδη ξεκινήσει είναι εξαιρετικά σημαντική και   προβάλλει ως πρωταρχική ανάγκη.

Μόνο στα Διοικητικά  πρωτοδικεία,   εκκρεμούν 356.498  από τις οποίες  οι   φορολογικές, που φαίνεται να έχουν δημοσιογραφικό ενδιαφέρον    είναι  67.678. Στα εφετεία  οι  εκκρεμείς υποθέσεις είναι  47.593 από τις οποίες  οι 13.382  είναι φορολογικές . Να σημειωθεί ότι  μόνο στο πρωτοδικείο της Αθήνας λόγω  της μνημονιακής υποχρέωσης  για τον κατά προτίμηση προσδιορισμό  των φορολογικών υποθέσεων  6.503 υποθέσεις    με άλλα αντικείμενα     εκκρεμούν από το 2009  και δεν  έχει οριστεί   ακόμη δικάσιμος. 

Ο αριθμός των εκκρεμών υποθέσεων είναι  μεγάλος. Η αποσυμφόρηση  όμως  των  δικαστηρίων δεν επιτυγχάνεται  με δικονομικές αλλαγές όπως η   μεταφορά αρμοδιοτήτων από   τριμελή σε μονομελή σύνθεση ή  με αυταρχικές   αλλαγές στους κανονισμούς των δικαστηρίων. Η μέχρι σήμερα εμπειρία από τέτοιες  και άλλες πολυάριθμες νομοθετικές παρεμβάσεις  είναι απογοητευτική επειδή ακριβώς ακολουθείται εμβαλωματική πολιτική των μικροβελτιώσεων   και  δεν αντιμετωπίζεται η πρωταρχική αιτία  , ενώ δεν συνοδεύονται ποτέ  από  αξιολόγηση των όποιων αποτελεσμάτων τους.  

Γιατί η  δημιουργία διοικητικών διαφορών συνδέεται ευθέως  με  την κοινωνικοοικονομική  κατάσταση στη χώρα μας,   το νομοθετικό  πλαίσιο που την ρυθμίζει, τον τρόπο νομοθέτησής του,αλλά και με την  αποτελεσματικότητα  των εκτελεστικών οργάνων της Διοίκησης που καλούνται   να το εφαρμόσουν.

Γιατί οι πραγματικοί κανόνες  λειτουργίας  του κράτους  δεν συμπίπτουν  με εκείνους  που θεσπίζονται  επισήμως

Γιατί έχει γίνει πλέον παροιμιώδης η  περίπλοκη  πολυνομία του  ελληνικού κράτους, που κάνει ευχερέστερη  την νομοθετική αυθαιρεσία  . 

Η εκάστοτε   κυβέρνηση φαίνεται να   εξαντλεί τη δύναμη της  σε  μια ακατάπαυστη  παραγωγή νόμων  , υπουργικών αποφάσεων και εγκυκλίων, που κάποτε δεν εφαρμόζονται καθόλου , συχνά εφαρμόζονται για λίγο  και μετά  καταργούνται  και συνήθως όταν εφαρμόζονται  ευνοούν κάποια μερίδα πολιτών αλλά ταυτόχρονα βλάπτουν άλλη.  Στην χώρα μας γνωστοί κανόνες  του παιχνιδιούείναι μάλλον άγνωστοι ή τουλάχιστον αλλάζουν και πολλαπλασιάζονται τόσο συχνά  που είναι το ίδιο σαν να είναι άγνωστοι.

Διάβαζα ότι  στις ΗΠΑ από το 1775 που σήμανε η ανεξαρτησία μέχρι σήμερα, δηλαδή μέσα σε 250 χρόνια, ψηφίσθηκαν και εφαρμόσθηκαν μόνο 10 φορολογικοί νόμοι .Στην Ελλάδα από το 1975 που σήμανε η μεταπολίτευση μέχρι σήμερα, δηλαδή μόνο σε 40 χρόνια, ψηφίσθηκαν 250 φορολογικά νομοθετήματα και τροπολογίες μαζί με άλλους 3.450 νόμους και 115.000 υπουργικές αποφάσεις .Τους τελευταίους 30 μήνες  έχουν ψηφιστεί έξι αμιγώς φορολογικοί νόμοι με 177 άρθρα και 17 νόμοι στους οποίους συμπεριλήφθηκαν 71 νέες φορολογικές διατάξεις. Για τις διατάξεις  αυτές εκδόθηκαν  111 υπουργικές αποφάσεις  και 138 διευκρινιστικές  εγκύκλιοι

Βεβαίως,άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται. Αλλά πώς να γνωρίζεις έναν νόμο του οποίου το κείμενο έχει υποστεί αλλεπάλληλες αντικαταστάσεις,συμπληρώσεις, τροποποιήσεις, σε παραγράφους, εδάφια  περιπτώσεις, υποπεριπτώσεις ,  εξαιρέσεις  αλλά   και   με την επιφύλαξη  άλλων διατάξεων όπως και  αυτές  έχουν   τροποποιηθεί και συμπληρωθεί.   

Σ΄αυτό το πλαίσιο  μπαίνουν και οι υπάλληλοι  της Δημόσιας Διοίκησης οι οποίοι  αδυνατούν να ενημερωθούν να ερμηνεύσουν και να εφαρμόσουν   το νόμο, αλλά και  οι εγγενείς  αδυναμίες  του συνόλου του δημόσιου  διοικητικού μηχανισμού, στις οποίες συγκαταλέγονται η αδιαφάνεια, η  διαφθορά, η απαράδεκτη συμπεριφορά  ,η άρνηση ή η βραδύτητα λήψης έγκαιρων και ορθών αποφάσεων. 

Όλα αυτά   δημιουργούν  γκρίζες  ζώνες  για την έννομη τάξη και τη Διοίκηση,  συνθέτουν ένα  κατεξοχήν αφιλόξενο πεδίο για τα ατομικά  δικαιώματα  των πολιτών  και  συνεπιφέρουν  διαρκείς  στρεβλώσεις στις σχέσεις του κάθε πολίτη με τους κρατικούς μηχανισμούς.   Συνέπεια  η  δημιουργία   χιλιάδων    διοικητικών  διαφορών   τις οποίες τα δικαστήρια καλούνται να λύσουν 

Εκείνο όμως που είναι εξίσου αξιοσημείωτο είναι η προτροπή του κράτους με σχετικές εγκυκλίους για εξάντληση των ενδίκων μέσων ακόμη και σε υποθέσεις  που το νομικό ζήτημα έχει λυθεί αμετακλήτως από τα δικαστήρια  αλλά και η άρνηση εφαρμογής των δικαστικών αποφάσεων  ανωτάτων δικαστηρίων   που αφορούν μεγάλες κατηγορίες  πολιτών , με αποτέλεσμα  να επιβαρύνονται  τα δικαστήρια  με χιλιάδες επί πλέον υποθέσεις  .  

Φαίνεται λοιπόν ότι  ούτε οι στόχοι  επιτάχυνσης απονομής της δικαιοσύνης  τυγχάνουν υψηλής προτεραιότητας  στα πλαίσια των μέτρων οικονομικής ανάκαμψης  αφού  αν και η  σοβαρότητα  όλων  των παραπάνω   είναι κοινώς αποδεκτή  δεν αποτελούν κεντρική  προβληματική των μέχρι σήμερα  τουλάχιστον επιλογών της Πολιτείας μας .

Η αποσυμφόρηση  των δικαστηρίων επιχειρείται και φαίνεται να επιτυγχάνεται  σε ένα βαθμό  με  νομοθετικές παρεμβάσεις  που περιορίζουν το δικαίωμα δικαστικής προστασίας   και συμβάλουν  στις ταμειακές  ανάγκες του κράτους 

Με μια σειρά τροποποιήσεων του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, υπερδιπλασιάστηκαν, αναντίστοιχα με τις  τρέχουσες οικονομικές συνθήκες,  τα παράβολα και το  δικαστικό ένσημο  ενώ  ειδικώς για τις φορολογικές διαφορές  θεσμοθετήθηκε ένα διακριτό σε σχέση με άλλες υποθέσεις  δικονομικό αλλά και ουσιαστικό πλαίσιο  εκδίκασης των υποθέσεων  αυτών  με προϋποθέσεις   που   πλήττουν ιδιαίτερα την πρόσβαση στην δικαιοσύνη στους  οικονομικώς ασθενέστερους    πολίτες , αλλά και τη δραστικότητα της παρεχόμενης  δικαστικής προστασίας  

Η εικόνα που έχουμε ως τώρα φαίνεται να  είναι αυτή μιας δύσκολης και προβληματικής κατάστασης  για έλληνες πολίτες  Ο αριθμός των εισαγομένων  υποθέσεων  μειώνεται  σταδιακά ,αρκετές υποθέσεις  εγκαταλείπονται,  ενώ  κλιμακώνεται αυξητικά  ο αριθμός των αιτήσεων  για χορήγηση ευεργετήματος πενίας . 

Είναι χαρακτηριστικό ότι στο Πρωτοδικείο του Πειραιά  ο συνολικός  αριθμός των εισαγομένων  υποθέσεων μειώθηκε το 2014  σε 4730 από 7755 που εισήχθησαν το 2011 ενώ ειδικότερα ο αριθμός υποθέσεων κρατικής φορολογίας από 3407 το 2011 μειώθηκε σε  1284  το 2014 . Στο ίδιο δικαστήριο  μέσα  σε διάστημα 4 μηνών  υπεβλήθησαν   58  αιτήσεις για  χορήγηση ευεργετήματος πενίας,ενώ στο πρωτοδικείο της Αθήνας  οι αιτήσεις αυτές  διπλασιάζονται  ετησίως  από 2012 και μετά . Μόνο τον Ιανουάριο του 2015  υπεβλήθησαν  20 αιτήσεις . 

Θα ήταν σκόπιμο επομένως  να  στραφούν οι προσπάθειες  στη βελτίωση της νομοθετικής λειτουργίας  και   της  Δημόσιας Διοίκησης  που αποτελούν την πρώτη ύλη του δικαστικού έργου, αλλά και κύριο παράγοντα δυσλειτουργίας των δικών  , στην κωδικοποίηση της νομοθεσίας  ώστε να εκλείψουν  οι  ασάφειες  και η κακονομία αλλά και   στην οργάνωση των διοικητικών διαφορών  , ώστε να μην  παραπέμπονται οι υποθέσεις από τα Διοικητικά Δικαστήρια  στο ΣΤΕ  και αντίστροφα  γεγονός που συντελεί  στην καθυστέρηση εκδίκασης των υποθέσεων  και  δημιουργεί  σύγχυση   στους δικηγόρους  

Σε όλα αυτά,πρέπει να εστιάσει η κάθε κυβέρνηση, αν θέλει   αποτελεσματική και έγκαιρη  απονομή της δικαιοσύνης και πάντως όχι  στους δικαστές  η λελογισμένη  χρέωση των οποίων αποτελεί  και  όριο ασφαλείας ορθής απονομής του δικαίου.

Αυτό όμως  που λιγότερο συχνά θυμόμαστε είναι  η ποιότητα των δικαστικών αποφάσεων 

Η μέριμνα για  συνεχή επιμόρφωση  και  εξειδίκευση  των δικαστών, σημαντικό στοιχείο για  την βελτίωση της ποιότητας των δικαστικών αποφάσεων   και την αποτελεσματικότητα της  δικαστικής λειτουργίας   απουσιάζει στη χώρα μας,  παρά τις σχετικές επισημάνσεις και  της ΕΕΔ.  Δυστυχώς, στη σχολή δικαστών ,  δεν μπορούν να διδαχθούν  τα πάντα  στους μέλλοντες δικαστές. 

Τους στέλνουμε  στα δικαστήρια αδιαφώτιστους   στα πολλά  προβλήματα που  έχουν να αντιμετωπίσουν , επειδή ίσως  έχουμε την αντίληψη  ότι ο καλύτερος δάσκαλος  είναι κι εδώ   η πείρα  και δεν θα αργήσουν  να χειραγωγηθούν  από την πράξη . Δεν είμαι καθόλου βέβαιη  αν πραγματικά γίνεται αυτό.  Οπωσδήποτε έως ότου  τον διδάξει η πείρα , ο νέος δικαστής  που δικάζει πλέον  σοβαρές υποθέσεις   σε μονομελή σύνθεση  έχει όλο τον καιρό  να κάνει  λάθη    μερικές φορές και ανεπανόρθωτα . Να σημειωθεί εδώ ότι οι αλλαγές  υπέρ της ενίσχυσης   των μονομελών συνθέσεων  με αρμοδιότητα  σοβαρές υποθέσεις  που υπαγορεύτηκαν από την ανάγκη επιτάχυνσης της δίκης  και δημοσιονομικές ανάγκες  της κρατικής μηχανής  εγείρουν  σοβαρές αμφισβητήσεις για την αποτελεσματικότητα   τους Να σημειωθεί επίσης  ότι  όσον αφορά την ποιότητα του συστήματος δικαιοσύνης σε μια κλίμακα που κυμαίνεται από το 0 έως το 4 η Ελλάδα είναι τελευταία στην Ε.Ε. με επίδοση 1,5 και η Κύπρος προτελευταία με επίδοση 2.

Για να ξεπεράσουμε τα προβλήματα - αν υπάρχουν περιθώρια για τέτοιο ενδεχόμενο- χρειάζεται ρεαλιστική  διαπίστωση   της πραγματικότητας και σωστή  διάγνωση  των προβλημάτων  .

Kαι επιτέλους θα   ενέπνεε  εμπιστοσύνη  ο υπουργός που  θα  καλούσε   τους κατ΄ εξοχήν γνωρίζοντες την κατάσταση στην Δικαιοσύνη τους δικαστικούς λειτουργούς και τους δικηγόρους   Όχι για να του πούν τι να κάνει, αλλά  για να ακούσει απόψεις, διαφορετικής ίσως  οπτικής. Όπως και να το κάνουμε  η  γνώση της πραγματικότητας είναι πρωταρχικά εμπειρική, συνάγεται από την αμεσότητα της σχέσης με πρόσωπα και πράγματα. Οι έννοιες του αλάθητου,  της αυθεντίας,  δεν βοηθούν  στην αντιμετώπιση  της κατάστασης.  

Και ενώ η Δικαιοσύνη εξοικειωμένη  πλέον με καταστάσεις που υποβαθμίζουν την καθημερινή της λειτουργία, προσπαθεί και καταφέρνει να  λειτουργεί  ασθμαίνοντας, η προκλητική απροθυμία  και η άρνηση  των άλλων  δυο   λειτουργιών να  εφαρμόσουν τις δικαστικές αποφάσεις που δεν είναι αρεστές   την αφοπλίζουν . 

H  αμφισβήτηση του θεσμικού ρόλου των δικαστικών λειτουργών  υπάρχει  και πλεονάζει. 

Με τροπολογίες καταργήθηκαν απροσχημάτιστα αποφάσεις ανωτάτων δικαστηρίων και αμφισβητήθηκαν αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.  Εξοργίστηκαν  Υπουργοί  οικονομικών   επειδή   «οι δικαστικές αποφάσεις έχουν  δημοσιονομικές συνέπειες»  και  μας διευκρίνισαν  ότι   «η Δικαιοσύνη δεν ασκεί δημοσιονομική πολιτική»,  συνειδητά παραγνωρίζοντας  ότι οι πράξεις της νομοθετικής και εκτελεστικής  εξουσίας συνέχονται  κατ΄ ανάγκη  με  τον συνταγματικό έλεγχο και τον έλεγχο νομιμότητας   που είναι  έργο της δικαστικής λειτουργίας. Εμείς  τουλάχιστον έτσι  ξέρουμε ότι λειτουργεί στις δημοκρατίες  η διάκριση των λειτουργιών. Αν  έχει κανείς καλύτερη  ιδέα   να την καταθέσει. 

Είναι τιμή και μεγάλη ευθύνη για αυτούς που έχουν   δημόσιο λόγο, γι’ αυτό και οφείλουν να λάβουν υπόψη τους και να υπολογίσουν  τις κοινωνικές  και ψυχολογικές παραμέτρους  απαραίτητες για  την εμπιστοσύνη  και τον σεβασμό  στους θεσμούς .

Τον προηγούμενο χρόνο τονίστηκε  από τις δικαστικές ενώσεις  και  εμείς θα επιμείνουμε σ΄ αυτό, η ανάγκη   να  διαφυλαχθεί, ο σεβασμός  το κύρος και η αξιοπιστία    της  Δικαιοσύνης

Οι έλληνες πολίτες δεν θέλουν τη Δικαιοσύνη αδύναμη,  και δουλική απέναντι στην εκάστοτε εκτελεστική εξουσία.

Και επιτρέψτε μου  να γίνω   περισσότερο ενοχλητική  με την επισήμανση  ότι η μετακόμιση των κομμάτων  από την αντιπολίτευση  στην  κυβέρνηση, μεχρι σήμερα τουλάχιστον  τροποποιεί  την σχέση τους  με την Δικαστική λειτουργία   όταν τα δικαστήρια αποφασίζουν  άλλα από  αυτά που θέλει η κυβέρνηση

 

Κυρίες και κύριοι 

Θα διαφωνήσει  άραγε κανένας με  την αρχή   ότι η απονομή  της δικαιοσύνης    πρέπει να  είναι  από τις  πρώτιστες   φροντίδες του κράτους   Ποιος τομέας  της  Πολιτείας μπορεί να  λειτουργεί  σωστά   όταν το σύστημα  δικαιοσύνης  πάσχει.

Σας ευχαριστώ πολύ