• slide
  • slide3
  • slide2
  • slide1

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Πανελλήνιο Συνέδριο Λάρισας 7-8/10/2016

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Ήταν ένα ωραίο ταξίδι σε μια χώρα που έχει αρκετές ομοιότητες με τη δικιά μας, όπως το μεσογειακό κλίμα, η ύπαιθρος, οι φιλόξενοι άνθρωποι, αλλά και αρκετές διαφορές. Μια μεγάλη αυτοκρατορία με πολλές κατακτήσεις, που η παλιά της αίγλη είναι ακόμη αποτυπωμένη στη χώρα. Έχει αφήσει τα χνάρια της όχι μόνο στα κτίρια, αλλά και στη νοοτροπία των Πορτογάλων, που τους χαρακτηρίζει ένα είδος μελαγχολίας για αυτά που είχαν και έχασαν. Νομίζω πως τους ταιριάζει το ««περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις». Οι Πορτογάλοι είναι απόγονοι των Κελτών. Από τους Μαυριτανούς έμαθαν να στολίζουν τους τοίχους, τα δάπεδα, τις οροφές με διακοσμητικά πλακάκια τα «αζουλέζου». Η γλώσσα τους είναι «παχιά» και διαφέρει από την ισπανική. 

Ξεκινήσαμε το πρωί στις 20 Αυγούστου 2005 από το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος τριάντα επτά συνταξιδιώτες, μια μεγάλη παρέα με καλή διάθεση, αποφασισμένοι να περάσουμε καλά.

Πρώτος μας σταθμός το Πόρτο. Η διαδρομή Λισσαβόνας -Πόρτο οδικώς ήταν ξεκούραστη και πολύ ευχάριστη ανάμεσα σε ευκαλύπτους, που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή χαρτιού (μερικοί καμένοι από τις φωτιές) και φελλόδρυς, ο φλοιός των οποίων χρησιμοποιείται για την παραγωγή φελλού. Το ξενοδοχείο ( Meridien ) μας έκανε να νιώθουμε ωραία και άνετα (σαν το σπίτι μας) . Το απόγευμα περπατήσαμε σ' ένα πολύ ωραίο κομμάτι της πόλης στη νότια πλευρά του ποταμού Ντόουρα στη Βίλα Νόβα ντε Γκαΐα και στην απέναντι πλευρά τη Ριμπέϊρα , εντυπωσιακή ήταν η σιδερένια γέφυρα Πόντε ντε Ντομ Λουίς Α΄ που κατασκευάστηκε το 1890 περίπου από μαθητή του Άιφελ. Ο ποταμός Ντόουρα καταλήγει στον Ατλαντικό Ωκεανό, όπου στο σημείο αυτό της ένωσης παρατηρεί κανείς κυματισμούς. Στο Πόρτο επισκεφθήκαμε το ποτοποιείο Σάντεμαν , όπου δοκιμάσαμε το φημισμένο ομώνυμο κρασί της Πορτογαλίας, το Πορτό. Πολύ ωραίο, τέλος, κτίριο ήταν το χρηματιστήριο Παλάσιο ντα Μπόρσα, σε τμήμα του οποίου στεγαζόταν και δικαστήριο για την εφαρμογή του εμπορικού δικαίου. Εντυπωσιακή στο παλάσιο αυτό ήταν η Αραβική Αίθουσα, στολισμένη με αψίδες και χρυσά αραβουργήματα. 

Κατά τη διαμονή μας στην πόλη αυτή (21 Αυγούστου) επισκεφθήκαμε το Γκιμαράες, πρώτη πρωτεύουσα της Πορτογαλίας. Ανεβήκαμε στην κορυφή του Καστέλο ντε Σάουν Μιγκέλ , όπου θαυμάσαμε τη θέα. Ακολούθησε ξενάγηση στο κέντρο της πόλης ανάμεσα σε στενά δρομάκια και παλιά σπίτια φθάσαμε στην πλατεία της ελιάς (Λάργκο ντα Ολιβέϊρα), όπου θαυμάσαμε κτίρια σε στυλ μανουελίνο, αρχιτεκτονικός ρυθμός που άνθισε την εποχή του Εμμανουήλ Α΄ με κύρια μοτίβα του τη δακτυλοειδή σφαίρα (όργανο ναυσιπλοΐας) , το σταυρό και τα στριφογυριστά σκοινιά. Συνεχίσαμε για Μπράγκα , τη θρησκευτική πρωτεύουσα της Πορτογαλίας με τον πιο παλιό καθεδρικό ναό της χώρας. Εδώ επισκεφθήκαμε, επίσης, την εντυπωσιακή εκκλησία του Μπομ Ζέζους ντου Μόντε, όπου παρακολουθήσαμε την τέλεση ενός γάμου με παραδοσιακό τρόπο. Στη συνέχεια κατεβήκαμε τη γιγάντια μπαρόκ Εσκαντάρια (σκάλα), με υπέροχη θέα στην κορυφή. Η σκάλα είναι κατασκευασμένη από γρανίτη και αντιπροσωπεύει ένα ανοδικό πνευματικό ταξίδι. Κατεβαίνοντας τα σκαλιά, εμείς προτιμήσαμε την κάθοδο για πρακτικούς λόγους, είδαμε τα αγάλματα των πέντε αισθήσεων, των τριών αρετών, καθώς και μια σειρά εικόνων σχετικών με τη σταύρωση του Χριστού. 

Δεύτερος σταθμός μας η Κόϊμπρα. Μία πανέμορφη πόλη που τη διασχίζει ο ποταμός Μοντέγκου, ο ποταμός των ποιητών. Ανεβήκαμε το λόφο Αλκασόβα, όπου είναι χτισμένο ένα από τα πιο παλιά και φημισμένα πανεπιστήμια της Ευρώπης. Συγκινημένοι νιώσαμε όταν στην είσοδο της Μαθηματικής Σχολής είδαμε χαραγμένη την επιγραφή του Πυθαγόρα « Αγεωμέτρητος μηδείς εισίτω». Το Πανεπιστήμιο αυτό έχει και μια θαυμάσια παλιά βιβλιοθήκη, την οποία επισκεφθήκαμε. 

Στις 24 Αυγούστου, ταξιδεύοντας προς Λισσαβόνα σταματήσαμε στη Φάτιμα, πορτογαλικό κέντρο καθολικισμού, όπως έχουμε εμείς περίπου την Τήνο. Ο καθολικισμός είναι βαθιά ριζωμένος στους Πορτογάλους. Στη συνέχεια σταματήσαμε στο τουριστικό ψαροχώρι Ναζαρέ, όπου θαυμάσαμε από ψηλά μια πανέμορφη παραλία του Ατλαντικού. Τελευταία στάση η οχυρωμένη ιστορική πόλη Όμπιντους « το χωριό των καλλιτεχνών», όπως ονομάζεται. 

Την επομένη ξεναγηθήκαμε στην πρωτεύουσα της Πορτογαλίας. Περάσαμε από το Πάρκο του Εδουάρδου VII , όπου είναι τα δικαστήρια, κατεβήκαμε τη λεωφόρο Ντα Λιμπερτάτε και την Μπάϊσα (κάτω πόλη) και κατευθυνθήκαμε στην περιοχή Μπελέν. Εκεί είδαμε τον ομώνυμο πύργο, το πρώτο υδροπλάνο που διέσχισε τον Ατλαντικό, το μνημείο των Πορτογάλων Θαλασσοπόρων , καθώς και το Μοναστήρι των Ιερωνυμιτών περίφημο δείγμα του ρυθμού διακόσμησης Μανουελίνο. Ανεβήκαμε με παλιό τραμ στο Καστέλο ντε Σάουν Ζόρζε μαυριτανικό κάστρο , από όπου η θέα της πόλης ήταν μαγευτική. Περιπλανηθήκαμε στα στενά δρομάκια της Αλφάμα (κάτι σαν την Πλάκα της Αθήνας) και του Μπάϊρου Άλτου . Η Λισσαβόνα είναι σχετικά μικρή πόλη κτισμένη στις εκβολές του ποταμού Τάγου . Μια πόλη όπου νιώθει κανείς οικεία και φιλικά. Το βράδυ μυηθήκαμε στη μουσική «φάντου» που σημαίνει μοίρα. Είναι μελαγχολική μουσική για κάτι που χάθηκε ή δεν εκπληρώθηκε. Τραγουδούν άνδρες και γυναίκες χωρίς μικρόφωνο συνοδευόμενοι από τη γκιτάρα (είδος κιθάρας με δώδεκα χορδές) και τη βιόλα (ακουστική κιθάρα). 

Τέλος, επισκεφθήκαμε την κοντινή Σίντρα , το εξοχικό των βασιλέων κτισμένο σε ένα καταπράσινο βουνό με καιρό βροχερό και ομιχλώδη. Θύμιζε λίγο τα χωριά του Πηλίου. Μας εντυπωσίασαν οι ψηλές καμινάδες του Παλάσιου Νάσιοναλ ντε Σίντρα. Στη συνέχεια σταματήσαμε στο Κάμπο ντα Ρόκα το δυτικότερο ακρωτήρι της Δυτικής Ευρώπης, όπου ατενίσαμε με δέος την απεραντοσύνη του Ατλαντικού Ωκεανού. Σταθήκαμε στο σημείο, από όπου οι ακτές της Καλιφόρνια απέχουν 5.500 χιλιάδες χιλιόμετρα. Είδαμε, επίσης, το γραφικό Κασκαίς και το κοσμοπολίτικο Εστορίλ. 

27 Αυγούστου η επιστροφή μας στην Ελλάδα είχε αρχίσει. Λίγο κουρασμένοι σωματικά, ανανεωμένοι, όμως, ψυχικά. Είχαμε περάσει πολύ όμορφα. Και αυτό γιατί θέλαμε να περάσουμε ωραία, αλλά και γιατί ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη εκδρομή , χωρίς κανένα δυσάρεστο περιστατικό, με μία καταπληκτική ξεναγό, την Αργυρώ, και μια ομοιογενή και φιλική συντροφιά που τη χαρακτήριζε η ευγένεια και η διακριτικότητα .